บ้านพักประจำตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ที่งดงามสง่าในเชิงสถาปัตยกรรม

แต่กลับแฝงด้วยเรื่องเล่าขนลุกว่า... “ไม่มีใครอยู่ได้นาน”

บ้านหลังนี้สร้างขึ้นในรัชกาลที่ ๖ โดย มาริโอ ตามานโญ สถาปนิกชาวอิตาลี ก่อนจะพระราชทานแก่พระยาอนิรุทธเทวา มหาดเล็กผู้ใกล้ชิดพระองค์ บ้านถูกออกแบบอย่างโอ่อ่า แต่มีสิ่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า รูปปั้นพระนารายณ์บรรทมสินธุ์ พาดอยู่เหนือพญานาคกลางเกษียรสมุทร ดุจเทวาลัยมิใช่เรือนมนุษย์

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ ๒

บ้านถูกซื้อโดยรัฐบาลจอมพล ป. เพื่อกันไม่ให้ญี่ปุ่นเข้าครอบครอง และถูกใช้เป็นที่ต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง ก่อนจะถูกกำหนดเป็นบ้านพักประจำตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในเวลาต่อมา

เรื่องเล่าอาถรรพ์แพร่สะพัด พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ เคยเข้าพัก แต่เพียงสองคืนก็ต้องย้ายกลับไปอยู่ บ้านสี่เสาเทเวศร์ เรื่องเล่าว่ามีเสียงแปลกประหลาด เสียงม้ากระทืบพื้นกึกกักยามค่ำ ทั้งที่รอบบ้านมีเพียงรูปปั้นม้าเฝ้าอยู่

นายกฯ คนแล้วคนเล่า ปฏิเสธการพำนัก บางท่านใช้แค่เป็นสถานที่ประชุม บ้างใช้รับรองแขกเมือง แต่ไม่เคยกล้านอนค้าง ราวกับ เงาลี้ลับบางอย่างไม่ยินดีต้อนรับ

มีเพียงคนเดียวที่อาศัยอยู่ได้จริงคือ “นายชวน หลีกภัย” ซึ่งเลือกนอนบนโซฟาหน้าห้องทำงาน มากกว่าจะนอนบนเตียงในห้องนอนใหญ่ เสมือนการให้เกียรติ เจ้าของเดิม ที่ยังเฝ้าบ้านอยู่

หลายคนเชื่อว่าชื่อ “บ้านพิษฯ” ไม่เป็นมงคล ยิ่งเมื่อมีรูปเคารพนารายณ์บรรทมสินธุ์กับพญานาควาสุกีประดับอยู่ บ่งบอกว่านี่คือที่สถิตของเทพและนาค มิใช่เรือนที่มนุษย์ควรพำนัก เพราะ

“ทุกสิ่งเก่าแก่ย่อมมีเจ้าของ”

บ้านพิษณุโลก จึงยังคงเป็น “บ้านที่ไม่มีใครกล้าอยู่” เรื่องเล่าถูกส่งต่อรุ่นสู่รุ่น นักข่าวหน้าใหม่ที่ก้าวเข้าไปในรั้วบ้าน มักเผลอมองหารูปปั้นม้า และนึกถึงตำนานเสียงกึกกักที่ดังสะท้อนในความมืด...

นี่คือ “เรือนอาถรรพ์” ที่ผู้นำของชาติยังมิอาจเอาชนะได้

หรือแท้จริงแล้ว... ผู้ที่อยู่ที่นั่น มิใช่มนุษย์เลยตั้งแต่แรก?

บ้านบรรทมสินธุ์ หรือ “บ้านพิษณุโลก” เพราะ ทุกสิ่งเก่าแก่ย่อมมีเจ้าของ