มีผู้ส่งความคิดเห็นว่า การเจิมหน้าบ่าวสาวด้วย “นิ้วหัวแม่มือ” แบบอินเดีย ดูไม่คุ้นและขัดเขินในบริบทไทย จึงทำให้ย้อนนึกถึงคำอธิบายของ ครูมนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญด้านดนตรีและวัฒนธรรมไทย ที่เคยพิจารณาเรื่องนี้ไว้อย่างลุ่มลึก—ทั้งในพิธีไหว้ครูและพิธีแต่งงาน

ครูมนตรีอธิบายว่า นิ้วแต่ละนิ้วมี “นัยความหมาย” ของตนเองในคติไทยโบราณ

นิ้วหัวแม่มือ — ปัทมัง

หมายถึงความมั่งคั่ง ยิ่งใหญ่ เป็นนิ้วที่นิยมใช้เจิมในวัฒนธรรมอินเดีย

นิ้วชี้ — วิโรธนัง

สื่อถึงความโกรธ ไม่เหมาะแก่การให้พร

นิ้วกลาง

ไม่มีคุณหรือโทษเป็นพิเศษ

นิ้วนาง — กัลยาณัง

คือสัญลักษณ์แห่งความดีงาม ความงามอันประเสริฐ

นิ้วก้อย — ปัจฉิม

มีความหมายเล็กน้อยที่สุด

เพราะความหมายเช่นนี้

ครูมนตรีจึง “ไม่เลือก” การใช้หัวแม่มือเจิมโดยตรง

แต่เลือกใช้นิ้วที่งดงามที่สุดตามคติ—นิ้วนาง—เป็นผู้ให้พร

โดยให้ หัวแม่มือเป็นเพียงนิ้วประคอง อยู่ด้านล่าง

เพื่อสื่อความหมายอันงดงามว่า

“ความดีงามเป็นคุณอันประเสริฐแท้

และควรเป็นสิ่งที่ประคับประคองชีวิตคู่ ยิ่งกว่าความมั่งคั่งภายนอกใด ๆ”

เมื่อพินิจถึงความหมายของพรในพิธีแต่งงาน

ยิ่งมองเห็นชัดว่า ความดีที่สองคนมอบให้กัน

เป็นสิริมงคลที่ล้ำค่า—และเป็นของขวัญชีวิตที่คงอยู่ยาวนานกว่าโชคลาภทั้งหมด

ที่มา: เพจครูมนตรี ตราโมท

ประเพณี “เจิมหน้า” ในพิธีแต่งงาน เมื่อความหมายของนิ้วทั้งห้า สะท้อนพรที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า