การถ่ายภาพบุคคลที่เสียชีวิตแล้ว หรือ Post-mortem photography

เป็นประเพณีที่มีมาตั้งแต่ยุคศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน ยุควิกตอเรีย ของฝั่งยุโรปและอเมริกา ซึ่งแตกต่างจากความคุ้นเคยของเราที่มักจะถ่ายภาพเพื่อระลึกถึงบุคคลขณะที่ยังมีชีวิตอยู่

Post-mortem Photography ในยุควิกตอเรีย (ยุโรป-อเมริกา)

ในยุควิกตอเรีย การถ่ายภาพ Post-mortem เป็นที่นิยมอย่างมาก เนื่องจากเป็นช่วงเวลาที่การถ่ายภาพยังเป็นของใหม่และมีราคาสูง การถ่ายภาพบุคคลจึงไม่ใช่เรื่องปกติที่ทุกคนจะทำได้บ่อยครั้ง เมื่อมีบุคคลอันเป็นที่รักเสียชีวิตลง การถ่ายภาพจึงเป็น โอกาสสุดท้าย ที่จะได้บันทึกภาพของพวกเขาไว้เป็นที่ระลึก

Post-mortem photography

ยังถูกเรียกว่า Memorial Portraiture หรือ Memento Mori

(ภาษาละตินที่แปลว่า "จงระลึกถึงความตาย")

โดยจุดประสงค์หลักคือการเก็บภาพของสมาชิกในครอบครัวที่จากไป เพื่อเป็นความทรงจำอันล้ำค่าที่สามารถมองเห็นและระลึกถึงได้ ส่วนใหญ่มักเป็น คนมีฐานะ เนื่องจากค่าใช้จ่ายในการถ่ายภาพ

ค่อนข้างสูง โดยภาพถ่ายเหล่านี้มักจะถูกจัดวางอย่างสวยงาม และบางครั้งก็มีการใส่กรอบเพื่อนำไปแขวนหรือตั้งไว้ในบ้าน ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติในสมัยนั้น

Post-mortem Photography ในสยาม

สำหรับประเทศไทยหรือสยามนั้น การถ่ายภาพบุคคลที่เสียชีวิตแล้วในลักษณะที่แพร่หลายแบบยุโรป-อเมริกา ไม่ค่อยปรากฏให้เห็นมากนัก ภาพสตรีสูงศักดิ์ที่คุณกล่าวถึงจากเพจ Disapong Netlomwong เป็นตัวอย่างหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่ามีการถ่ายภาพลักษณะนี้อยู่บ้างในหมู่ชนชั้นสูง แต่ก็ไม่ได้เป็นประเพณีที่ปฏิบัติกันอย่างกว้างขวางเหมือนในตะวันตก

Post-mortem photo

graphy เป็นที่นิยมอย่างมากในยุควิกตอเรียของตะวันตก แต่ในสยามดูเหมือนจะเป็นกรณีเฉพาะบุคคลมากกว่าประเพณีทั่วไป ในยุโรป การถ่ายภาพผู้เสียชีวิตเป็นวิธีหนึ่งในการรับมือกับความเศร้าโศกและเก็บความทรงจำในช่วงเวลาที่อัตราการเสียชีวิตสูง โดยเฉพาะในเด็กเล็ก ส่วนในสยาม อาจจะมีปัจจัยทางวัฒนธรรมหรือความเชื่อที่แตกต่างกันทำให้การปฏิบัติไม่เหมือนกัน

แม้ว่าปัจจุบันการถ่ายภาพ Post-mortem ในรูปแบบดั้งเดิมจะไม่เป็นที่นิยมแล้ว แต่แนวคิดของการ "บันทึกความทรงจำสุดท้าย" ยังคงอยู่ เพียงแต่ปรับเปลี่ยนไปตามยุคสมัยและเทคโนโลยี

“ภาพสุดท้ายก่อนบายเธอ”